ابراهیم نصیری
@ebrahimnasiri_jolfa
حس عجیبی دارد این مرزنشینی! مرزنشین که باشی معنی وطن را بهتر از دیگران می فهمی! انگار که در و دیوار خانه ات را می پایی تا کسی وارد حریم نشود، آخر، خانه حرمت دارد و تو حافظ ناموس و حریم خانه هستی!!
و چه زیبا گفته است معصوم که؛ وطن را دوست داشتن از ایمان است و چه نشانه ای زیباتر از این برای مومن بودن!
و چه افتخاری بالاتر از عنوان شهید برای کسی که در راه وطن جان میدهد. آن هم وطنی که ناموس مسلمان است.
ایرانی ها اسلام را پذیرفتند و این معجزه دین مبین و حضرت رسول اکرم بود که مردم متمدن و بافرهنگ ایرانی با طیب خاطر به اسلام گرویدند. به قول معروف قدر زر زرگرشناسد قدر گوهر گوهری!
از همان آغاز که ایرانیان با اسلام آشنا شدند عشق و محبت اهل بیت را از صمیم قلب پذیرا شدند و آنچه ایرانیان را عاشقِ اهل، گردانید گوهر گمگشته هویت ایرانی یعنی خداجویی و عدالت خواهی بود که نماد هر دو در وجود مقدس اهل بیت پیامبر متجلی است.
بدین سان رسمیت تشیع در ایران آنهم در مسجد جامع تبریز و به دست فرزند خلف شیخ صفی اردبیلی یعنی شاه اسماعیل صفوی نقطه عطف تاریخ و فرهنگ ایران شد و مردم آذربایجان در 6 قرن گذشته چه زیبا پاس داشتند میراث شیعه را.
حماسه چالدران و حدود 40 جنگ بین ایران و عثمانی در حقیقت حماسه مردم شیعه ایران بود در دفاع از کیان اهل بیت در مقابل سلطان سلیم عثمانی.
عباس میرزا هم که خون شیعه در رگهایش جاری بود سالها در برابر تجاوز روسیه تزاری به ایران ایستادگی کرد. هزاران سرباز رشید ایرانی در برابر کفار متجاوز به ناموس مسلمین جنگیدند و شهید شدند.
بی خود نبود که علمای نجف در آن عصر، جنگ با متجاوز را تکلیف شرعی مسلمانان اعلام کردند و کشته شدگان آنرا شهید نامیدند و فتوا دادند که هر کس از این جنگ سر باز زند از شفاعت اولیا در قیامت بی نصیب است!
هنوز هم وقتی در سواحل ارس کنار قدم می زنم، صدای خروشان ارس برایم از حماسه دهقانانی که با کمترین تجهیزات نظامی در برابر قشون روس ایستادگی کردند قصه می گوید.
آه! مرزنشین بودن چه سخت است، آنگاه که در هر قدمی که برمیداری احساس می کنی پای بر روی خون ریخته شده می نهی!
سالیان دراز از آن وقایع می گذشت و خیانت انگلیس خبیث و بی عرضگی سران کشور، پاره تن ایران را از آن جدا کرده بود و ارس همچنان ناله ها سر می داد از ظلمی که بر مردم مظلوم ایران شد. به ناگاه شمشیر دشمن این بار از پل آهنی جلفا بر تن نحیف آذربایجان و ایران فرو می رود و چه زیبا حماسه ای دیگر خلق می شود.
شهریور 1320 و سه شهید آرمیده در جوار ارس. جنگ جهانی دوم این بار بهانه جدیدی است تا قشون روس را به خاک ایران بکشاند و سه مرزبان غیرتمند باید بمانند و جان دهند تا ننگ سازش و بی غیرتی رضاخان و ارتش رضاخانی تا همیشه تاریخ بر پیشانی پهلوی به یادگار بماند.
سه شهید جوار ارس و دهها و صدها شهید دیگر در جریان این تجاوز، سند دیگری است از حریت و غیرت و وطن دوستی مردم ایران و آذربایجان.
اما برای ایرانی مسلمان،خاک وطن محدود به زادگاهش نیست. این بار تن نحیف وطنِ تازه رها شده از استبداد و استعمار، از جنوب و غرب خونین است.
پیر جماران امر به مبارزه می کند. انگار کربلاست! یاران حسین (ع) همگی از جای جای ایران به یاری اش می شتابند. فرزندان خمینی در آذربایجان ما را سربلند می کنند. لشکر عاشورا و هزاران شهیدی که این بار نه در مرز جلفا بلکه در صدها کیلومتر آن طرف تر حماسه می آفرینند و وجبی از خاک وطن به دشمن نمی دهند.
اینها نوادگان همان شهیدان گمنام چالدران، شهدای جنگ های روس علیه ایران و شهدای مرزبانی جلفا هستند. شهدای جلفا، شجاع، شاهمار، علمدار و گرگر، تا دور افتاده ترین روستاها همچون اروج و کمار!!
عجب غیرتی داشتند اینان. از ارس تا اروند! این همه راه و این همه شهید! خدای من این چه سری است که عاشقان شوریده را از ارس تا اروند می کشاند و مهمان معشوق می کند. جز اینکه کل یوم عاشورا و کل ارض کربلا؟!!
و چه نادان بودند آنهایی که فکر می کردند توانسته اند خون غیرت شیعی را در رگ های آذربایجانِ جدا شده از ایران خشک کنند. وقتی می بینند نوای حسین حسین همچنان بر لبان رزمندگان جنگ قره باغ جاری است. وقتی که می بینند روضه علی اکبر بر مزار فرزند شهید خوانده می شود. وقتی که می بینند بیرق یا ابوالفضل علیه السلام در لشکر برافراشته شده است.
آری! من یک مرزنشینم. وقتی قدم برمی دارم آهسته بر زمین می گذارم. ارس باشد یا اروند برایم فرقی ندارد. من فرزند ایرانم و لشکرِ منتقمِ خون به زمین ریخته شده ثارالله.
من مرزنشینم!!
